Pumbo

 

Elkaars Eerste

Voor wie nog niet weet wie Bas Meeuws is, hij en ik zijn elkaars eerste.

In november 2011, terwijl ik aan de computer mijn boek zat te schrijven met Bas’ vader, was hij aan de zijne bezig prachtige bloemkunstwerken te maken. Zoals elke trotse vader zou doen, vertelde Theo me dat zijn zoon deelnaam aan de Metro Photo Challenge 2011 met enkele van zijn fotocreaties. Nieuwsgierig nam ik een kijkje en stemde ik dagelijks voor zijn inzendingen. De zachte kleuren van de exotische bloemen tegen de donkere achtergrond vormden een mysterieus portret. Ik wilde niet alleen meer zien, ik wilde hem ook zien winnen dus ik “likete” zijn Facebookpagina en deelde die met iedereen die ik kende, niet alleen in Nederland maar ook in de Verenigde Staten.

Om 3 uur van de ochtend van de Metro Photo Challenge deadline kon ik niet langer slapen van de spanning hopend dat deze intrigerende fotograaf had gewonnen. Zittend in mijn pyjama loensend door de slaap in mijn ogen, typte ik een felicitatieboodschap aan Bas. Hij had enkele minuten daarvoor de publiekskeuze prijs gewonnen. Niet in staat dit met iemand te delen ging ik terug naar bed, me afvragend of ik weer zou kunnen slapen. Tegen zonsopgang gaf ik het maar op en ging terug naar mijn computer en ontdekte dat ik Bas’ Untitled #55 op canvas had gewonnen. Ik kon niet nog gelukkiger zijn. Ik had nog nooit iets gewonnen, laat staan een schitterend kunstwerk.

Ik kon nog niet bevroeden dat de blijdschap die Bas me had gegeven een vervolg zou krijgen. Op 1 april 2013 kwam, met dank aan Theo, mijn boek voor het eerst uit. We hadden een cadeauexemplaar opzij gelegd voor Bas, maar voordat we dat aan hem konden geven was hij de eerste die het online kocht zodra het daar beschikbaar was.

Pas op 29 november 2013 ontmoette ik Bas op de PAN Amsterdam. Zijn ouders waren zo vriendelijk om mij mee te nemen op mijn eerste treinavontuur (dat is een ander blog). In de trein voelde ik de zelfde opwinding en verwachting die ik op die ochtend in november voelde. We SMS’ten met Bas en kwamen er achter dat wij er eerder zouden zijn dan hij. Terwijl we al die prachtige kunstwerken en antiek bekeken, kon niets tippen aan de 2 meter hoge foto van de bloemen. Tussen al die weelde en schoonheid realiseerde ik me hoe onbetaalbaar vriendschap is.

Toen hij arriveerde maakte Bas tijd vrij om bij ons te komen zitten en op de vele vragen die ik over zijn werk antwoord te geven. Het leukste antwoord was: “Untitled #55 is de enige foto die bij mij thuis hangt.” Dat hadden we dus ook gemeen.

Bas, ik zal altijd jouw nr. 1 fan zijn en wie weet, op een dag als ik genoeg boeken verkoop, zal ik een van jouw werken kopen!

 Theo - "Wat leuk om wat ik eigenlijk al wist, nu hier te kunnen lezen. De treinreis en de PAN Amsterdam met je ontmoeting met onze Bas waren een onvergetelijke ervaring. En ik weet hoe vriendschap een leven kan verrijken!"

Alex - "Mooi Christine!"

Nicole - "Als al zijn kunstwerken zo zijn dan snap ik waarom je het zo mooi vind, ik vind ze zelf schitterend. Geniet van het feit dat jullie ELKAARS EERSTE zijn."

Yvonne - "Wat mooi en wat een leuke meneer ook."

Frans - "Prachtig verhaal, leuke foto met drie (!) stralende taferelen."

Mieke - "DOORGAAN DOORGAAN EN DOORGAAN met alles, zowel jij Christine als Bas, twee grote talenten."

Jet - "Mooi, indrukwekkend verhaal, Christine, en wat een mooie foto!"

Mariet - "Christine wat een geweldige foto's, je wordt er gewoon blij van, hartelijke groetjes."


Gelukkig 2014

Ik wil iedereen een Gelukkig Nieuwjaar wensen maar ik weet nu al dat 2014 niet zo gelukkig zal zijn als 2013.

Bij het begin van 2013 was ik mijn eerste boek aan het afmaken en aan het voorbereiden voor het eerste debuut in april. De twee voorafgaande jaren bracht ik door met het schrijven over mijn leven als de gehandicapte dochter van twee Duitsers die naar New York emigreerden en hoe mijn reizen leidden tot mijn leven in Nederland met mijn man en zoon.

Ik bracht de eerste drie maanden door met het geven van boekpresentaties in diverse zorginstellingen, samen met mijn coauteur. Tijdens een super zomervakantie in New York gaf ik mijn ouders mijn boek. Hoewel ze geen Nederlands kunnen lezen, beschouwden ze het als een perfect cadeau voor mijn vaders 90ste verjaardag.

Na hen en mijn vrienden beloofd te hebben dat ik het zou vertalen in het Engels, keerde ik terug naar huis waar ik geopereerd moest worden om het carpale tunnel syndroom aan mijn linker hand te verhelpen. Het duurde van begin september tot eind november om daarvan te herstellen. Met het naderende jaareinde in zicht maakten mijn coauteur en ik stevige plannen voor ons tweede jaar van presentaties, promoties, vertalingen en zelfs een luisterboek.

Op 22 december kwamen al deze plannen tot stilstand toen mijn moeder belde met het bericht dat mijn vader in het ziekenhuis was opgenomen met een darmperforatie. Zes dagen later vloog Zoevendemamma weer eens in haar eentje naar New York. Gedurende de voorbije dertien jaren waren mijn man en zoon mijn reisgenoten geweest. In het jaar dat we besloten thuis te blijven met Kerstmis omdat de vakantie te belastend was geworden voor mijn ouders, zit ik in een vliegtuig deze jaareinde overdenking te schrijven, geen idee hebbend wat morgen zal brengen, laat staan volgend jaar.

Ik weet dat mijn vader gelijk had toen hij mij en mijn zus zei niet te ver vooruit te plannen. Zij dachten altijd dat mijn zus, omdat zij dertien jaar ouder was, degene zou zijn die voor mij zou zorgen en, als de tijd daar was, voor hen. Zij rust in haar graf terwijl ik degenen waar ik voor zorg verlaat, om me te bekommeren om hen wier liefderijke zorg mij bracht waar ik nu ben.

Het is niet zo dat mijn echtgenoot en ik nooit plannen probeerden te maken voor mijn ouders toekomst maar telkens als we daarover begonnen, zeiden ze ons geen zorgen te maken over hun. Het ging goed met hun. Zo vaak zei mijn moeder: "wij deken en god is aan lenken. Ik vind het ironisch dat ik gehandicapt ben en toch degene ben die mijn ouders het meeste bijstaat. Zelfs voordat mijn vader ziek werd kon ik hen helpen met hun formulieren en kocht ik voor hen een nieuwe magnetronoven toen die van hen kapot ging, met behulp van Skype en een programma Team Viewer.

Ik denk aan al die mensen die mij vroegen: “Ga je dit jaar weer naar New York voor de Kerst?” en kon het niet nalaten te grappen: “Nee, dit jaar doe ik wat anders, ik ga voor Nieuwjaar!” Dit betekent niet dat ik blij ben om de mensen met wie ik nu mijn leven deel, voor twee maanden te verlaten. Het betekent dat ik in staat ben om te doen wat mijn moeder me geleerd heeft: er het beste van te maken.

Nu ik iedereen een Gelukkig Nieuwjaar wens, realiseer ik me hoeveel geluk ik heb in vergelijking met diegenen op deze aarde, die niets te eten hebben, geen kleding of beschutting. Voor hen maakt het niet uit welk jaar het is, maar desondanks wens ik jou een Gelukkig 2014! 

Marij - "Wat fijn dat je zoveel hulp hebt gehad van vrienden om je heen. Iedereen maakt dit proces mee...... Het is zwaar, maar als je in dit proces komt. ... Dan merk je dat je veel meer kunt dan je zelf had gedacht..... Bovendien vormt het jou in je verdere leven. Wanneer je hebt doorgemaakt ben je blij dat je alles hebt gedaan voor je ouders wat je maar kon doen en kun je er goed op terugkijken. Het verdriet is er.... Maar langzaam maar zeker zie je heel veel mooie stukjes van jouw vader in jezelf terug. ... en kun je dit koesteren en waarderen. Ik ben blij dat ik je d.m.v. De foto's heb kunnen helpen. Heel veel liefs Marij"

Sandra - "Prachtig meis."


Geen Handicap, Maar Toch Beperkt

Rondtrekkend door Limburg met mijn boek kom ik veel mensen tegen. Het is altijd leuk om hun verhalen te horen. Wie ze zijn, waar ze vandaan komen en wat ze bezig houdt. Het was om deze reden dat ik het zeer interessant vond toen ik een medeschrijfster, van een boek in een heel ander genre, ontmoette. Zij had geen handicap, maar was wel beperkt door haar onzekerheid om voor zichzelf op te komen toen zij een koper van haar boek te veel wisselgeld terug had gegeven. Haar eerste boek, "Puur Pia", is vers van de pers en alles is nog nieuw voor haar.

Toen zij mij vertelde wat haar gebeurd was zei ik: "Zeg het tegen die mevrouw. Ik zou dat gewoon gedaan hebben als dat bij mij gebeurde. Je moet je mond opendoen.”

Zij deed wat ik zei en kreeg het te veel teruggegeven bedrag zonder problemen terug. Ik ging daarna naar haar toe, pakte haar hand en zei: “Als ik, met mijn onduidelijke spraak, kan praten en mensen duidelijk kan maken waarover ik praat, kun jij het zeker!”

Het doel van mijn boek "Zoevendemamma Altijd De Hort Op" is om mensen te laten zien wat allemaal kan, in plaats van wat niet kan. Ik was trots dat ik deze vrouw kon laten zien hoe onbeperkt ook zij is.


Soms Is Minder Meer

Mijn vrienden hadden mij natuurlijk graag een grotere opkomst bij mijn lezing in de bieb gegund. Maar voor mij was het weer een wonderlijke ervaring. Ik rolde de bieb in en werd meteen opgevangen door een medewerkster en een lezer die boeken aan het uitzoeken was. Zij waren allebei nieuwsgierig naar de lezing die ik een uurtje later zou geven. De vrouw met haar handen vol boeken vond het jammer dat ze niet kon blijven, maar wilde mijn boek wel kopen. Ik signeerde haar exemplaar en gaf het aan haar. Het gesprek dat wij toen hadden was voor mij een openbaring. Ik legde uit dat mijn boek niet alleen over mijn leven ging, maar ook over hoe mensen reageren op mij. Door ons gesprek merkte ik dat ze ook een lichte lichamelijke handicap had. Ze wist precies wat ik bedoelde toen ik vertelde dat ik de oordelen en vooroordelen van mensen beschrijf. Ze knikte en zei: “Ja, de maatschappij doet dat met iedereen. Nederlanders hebben bijvoorbeeld vaak een vooroordeel over Duitsers, mensen met een andere cultuur enzovoort. Dat kun je niet voorkomen.”

“Nee", zei ik. "Maar ik wil het wel veranderen!"

Ze schudde mijn hand en zei: “Succes!”

Tijdens de lezing voor een paar mensen zag ik aan hun gezichten, hoe mijn boodschap hun raakte. Ik was hun iets positiefs aan het geven en zij waren aan het nadenken! Als mensen beperkt zijn betekent dat niet dat hun leven triest is. We hoeven geen medelijden met ze te hebben. Er werd ook gelachen in de zaal!

Juist om deze reden zal ik nooit hier vermelden hoeveel boeken ik op een dag heb verkocht. Dat telt niet. Wat telt is dat ik leuke gesprekken met mensen heb gehad, nieuwe contacten heb gelegd en nu op weg ben naar een nieuw avontuur!

Bieb Meersen Zaal